สินค้าประหยัดน้ำมัน ชุดสำเร็จรูปมีจำหน่ายแล้วราคาพิเศษ dv hydrogen 

                  
  

       Mainmenu

        อาหารเสริม
        เสริมสุขภาพ
       หมวดพลังงาน
            สินค้าทั่วไป
 
             สมุนไพร

 
หนังสือพิมพ
@
เดลินิวส์
@ ไทยรัฐ
@ ไทยโพสต์
@ มติชน
@ มติชนสุดสัปดาห์
@ ข่าวสด
@ ประชาชาติธุรกิจ
@ คมชัดลึก
@
ผู้จัดการ
@ ผู้จัดการรายสัปดาห์
@ ผู้จัดการรายเดือน
@ โพสต์ทูเดย์
@ กรุงเทพธุรกิจ
@ กรุงเทพธุรกิจ Biz week
@ ฐานเศรษฐกิจ
@ เส้นทางเศรษฐกิจ
@ แนวหน้า
@ สยามรัฐ
@ Bangkok Post
@ เนชั่น
@ เนชั่นสุดสัปดาห์
@ สยามธุรกิจ
@ กระแสหุ้น
@ บ้านเมือง
@ เทเลคอม เจอร์นัล
@ เนชั่นแชนแนล
Bookmark and Share
 
สถิติวันนี้

88 คน

สถิติเมื่อวาน

49 คน

สถิติเดือนนี้
สถิติปีนี้
สถิติทั้งหมด

707 คน
136598 คน
9298231 คน

เริ่มเมื่อ 13/11/08

  

การทำความดี

ต่อไปนี้ถึงเวลาที่เราจะปฏิบัติจิตตภาวนา เราได้กระทำมาทุกวันๆ เพื่อเป็นเครื่องอบรมบ่มนิสัย ให้เป็นปัจจัยน้อมนำไปในทางที่ดี เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ตัวของเราเอง การทำความดีให้ถูกต้อง ตรงตามธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า สมควรอย่างยิ่งที่เราทั้งหลาย ที่ต้องการความสุข ต้องการความสงบ ต้องการออกจากทุกข์ ไม่มีการออกจากทุกข์ใดๆ ที่สำคัญเหมือนกับการสร้างความดี แม้ในอดีต ผู้ที่ได้ความสุขล้วนแต่เป็นผู้ประพฤติดีทั้งนั้น ไม่มีใครประพฤติชั่วแล้วได้ความสุข ได้สำเร็จมรรคผลนิพพาน ไม่มี เมื่อเราทราบชัดอย่างนี้แล้ว เราก็มุ่งมั่นทำแต่ความดี ไม่ต้องลังเลใจ สงสัยในจิตในใจว่า เราทำนี้จะได้รับผลไหมหนอ เราจะได้ความดีไหมหนอ มัวแต่ลังเลใจ มัวแต่สงสัยในจิตในใจ กาลเวลาหมดไปๆ ผลที่สุด เราก็ไม่ได้อะไร เพราะเราไม่ได้ตัดสินใจให้แน่วแน่ และประพฤติปฏิบัติลงไป การทำความดีนั้น ไม่ใช่เราคิดทำเอง โดยไม่มีเหตุมีผล โดยไม่มีเยี่ยงอย่าง
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นเนติแบบฉบับ เป็นบรมครูของเรา ที่ท่านได้เป็นพระศาสดาเอกในโลกได้ เพราะพระองค์ทำความดี ด้วยกาย ด้วย วาจา และด้วยจิตใจ เสมอตลอดมา ความดีจึงปรากฏขึ้นสมบูรณ์บริบูรณ์ในพระองค์ ตรงกันข้ามกับบุคคลที่ทำไม่ดี สร้างความทุกข์ใส่ตัวเอง แล้วก็สร้างความทุกข์ให้ผู้อื่น สร้างความไม่สงบ สร้างความเดือดร้อน สร้างความเสื่อมเสีย หลายอย่างด้วยกัน ทั้งหมดนี้ล้วนจากสิ่งไม่ดีทั้งนั้น ทำไมการทำอย่างนั้นจึงเป็นสิ่งที่ไม่ดี เพราะทุกคนไม่ชอบผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำเช่นนั้น การกระทำเช่นนั้น จึงได้จัดในหมู่ ในหมวดในทางที่ไม่ดี ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์พยายามละ และแนะนำสั่งสอนให้สาวกละตามด้วย เราทั้งหลายปฏิบัติความดีด้วยจิตตภาวนานี้ ก็เพื่อให้ห่างจากสิ่งไม่ดีนั้นเอง เพราะเราคนเดียว กายก็มีกายอันเดียว เมื่อกายของเราทำความดีแล้ว เราก็เท่ากับเหินห่างจากสิ่งที่ไม่ดี วาจาของเรา เมื่อเราพูดแต่สิ่งที่ดี มีประโยชน์ เป็นวาจามั่นคง เป็นวาจาที่สะอาดบริสุทธิ์หมดจด บัณฑิตทั้งหลายนิยมชมชอบ เมื่อเราพูดแต่สิ่งที่ไม่ดี ไม่เกิดประโยชน์ เราก็ไม่ได้พูด ก็ชื่อว่าเราห่างจากสิ่งที่ไม่ดี เมื่อจิตใจน้อมนึกระลึก สิ่งที่ดีมีประโยชน์ ให้เกิดสติ เกิดปัญญา เกิดศรัทธา เกิดความเพียรพยายาม ล้วนแต่ให้เกิดประโยชน์สุขแก่ตัวของตัวเอง ก็เท่ากับเราไม่ได้ไปคิดในเรื่องที่ชั่ว เรื่องที่มีโทษ เมื่อเราคิดแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ เมื่อเรากระทำความดีอยู่อย่างนี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของเรา ก็ล้วนแต่อยู่ด้วยดี ชีวิตที่ผ่านมาหมดไปแล้ว ก็หมดไปด้วยดี ชีวิตที่ยังเหลืออยู่ ถ้าเราประพฤติปฏิบัติไม่ลดละ ความดีของเรายิ่งงอกงาม เจริญเพิ่มเติมขึ้นอีกตามลำดับ เราสามารถจะมีกำลังเอาชนะสิ่งที่ไม่ดี อันเป็นสาเหตุให้ขัดขวางความดีได้ เพราะเหตุนั้น การทำความดีเป็นสิ่งที่จำเป็น เราควรศึกษาให้เข้าใจชัด ให้เห็นแจ้งตามหลักแห่งความจริง แล้วมุ่งมั่นปฏิบัติด้วยสัจจะ จึงจะรู้ของจริง จึงจะได้ประสบความจริง เพราะคำว่าเป็นธรรมมีอยู่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา แต่จิตของเรา เมื่อยังไม่เป็นธรรมแล้ว ถึงธรรมมีอยู่เราก็อ่านไม่ออก เพราะเราไม่ได้ศึกษา
เหมือนผู้ไม่ได้ศึกษาตัวหนังสือ ไม่ได้ศึกษาภาษาต่างๆ เขาใช้ได้ทั่วโลก แต่เราไม่ได้ศึกษา แล้วเราก็พูดไม่ได้ อ่านไม่ออก ถึงมีอยู่ ไม่ใช่ไม่มี ความสุขมีอยู่ แต่เราไม่ได้ศึกษาให้ถูกต้อง เราก็ไม่ได้รับผลจากสิ่งที่มีอยู่ คือ ความสุข ไม่ได้เป็นสมบัติของเราเลย เป็นสมบัติเลื่อนลอยอยู่อย่างนั้น ไม่เกิดประโยชน์แก่บุคคล ผู้ไม่รู้จัก บุคคลผู้ไม่ศึกษา มรรค ผล ธรรมวิเศษ ถึงมีอยู่ก็ตาม เมื่อเราไม่ได้ศึกษาให้เข้าใจ ไม่ประกอบให้ปรากฏขึ้นเป็นสมบัติของเราแล้ว เหมือนกับไม่มี ไม่ได้ประโยชน์จากสิ่งที่มีอยู่ พระพุทธเจ้าเท่านั้น พระอริยเจ้าเท่านั้น ท่านเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์จากธรรมะซึ่งเป็นของจริง เป็นสิ่งที่มั่นคง ท่านได้รับประโยชน์จากธรรมะเหล่านั้น ท่านก็ได้พ้นจากทุกข์ เพราะอาศัยรู้ธรรมสิ่งเหล่านี้ อาศัยปฏิบัติธรรม อันเป็นความจริงเหล่านี้
ธรรมที่เป็นความจริงที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเรา ถึงแม้ว่าท่านสอนหลายนัย หลายอย่าง มีประการต่างๆ ก็จริงแล แต่ถ้าหากเราจะเอามาใช้ให้เกิดประโยชน์แล้ว ไม่จำเป็นจะต้องเอามาทั้งหมด เหมือนกับเราบริโภคอาหาร หรือเหมือนกับเราต้องการยาบำบัดโรค ซึ่งเภสัชกรเขาแต่งไว้หลายขนานหลายอย่างด้วยกัน เราก็ไม่จำเป็นจะต้องไปเหมายานั้นมาบริโภคให้หมด ให้ร่างกายสมบูรณ์บริบูรณ์ ให้มั่นคง ดีไม่ดีก็เป็นอันตรายด้วยซ้ำไป เพราะฉะนั้น ผู้ที่จะบริโภคยา เพื่อบำบัดโรค จะต้องศึกษาโรค ศึกษายาให้แน่ชัด แล้วเอามาใช้ให้เหมาะสม ให้พอดีกับโรคพอดีกับยา ก็ย่อมได้รับประโยชน์ การปฏิบัติก็เช่นเดียวกัน ไม่จำเป็นจะต้องเหมาพระไตรปิฏก ให้เหมาะสมแก่จริตแก่นิสัยของเรา ให้รู้จักนิสัยของเรา ให้รู้จักอารมณ์ที่เกิดขึ้นในจิตใจของเรา อารมณ์ส่วนกิเลส ส่วนไหนเบาบาง ส่วนไหนหนาแน่น ส่วนไหนเราจะเอาธรรมจากส่วนไหนมากำจัด มาระงับ เราก็เลือกเอาให้เหมาะสม พอดีพองาม เราก็จะได้รับประโยชน์ จาการประพฤติ การปฏิบัติ ไม่ต้องเสียเวลา เพราะเหตุนั้น ท่านจึงสอนให้ตรวจตรา พิจารณาดูอารมณ์ ที่เกิดขึ้นในจิตใจของเรา อารมณ์ในส่วนที่ไม่ดี ก็สามารถที่จะเกิดขึ้นได้ในใจดวงนี้ อารมณ์ที่ดี สิ่งที่ดี ก็สามารถที่จะเกิดขึ้นได้ในจิตใจดวงนี้ เมื่อทั้งดี ทั้งไม่ดี ทั้งมีประโยชน์ ไม่มีประโยชน์ มันมีอยู่อย่างนี้แล้ว จำเป็นที่เราจะต้องศึกษา แล้วเลือกดูหน้าตาให้ชัด บางทีเราอาจจะเข้าใจผิด ของแท้อาจจะเข้าใจว่าเป็นของเทียมก็ได้ ของเทียมอาจจะเข้าใจผิดว่าเป็นของแท้ก็ได้
เพราะฉะนั้น ต้องสังเกตดูนานๆ ดูเหตุผล ให้แน่นอน ให้แจ้งชัด เมื่อเราเห็นเหตุ เราจะทำเหตุ เราจะพูด เราก็ต้องตรวจดูถึงผล ว่าเราจะทำกรรมใดๆ จะลงมือทำก็ต้องตรวจ พินิจพิจารณาดูผลที่จะเกิดขึ้น เราจะปฏิบัติทางจิตใจก็เช่นเดียวกัน เมื่อเรารู้ทั้งเหตุทั้งผลแล้ว เราปฏิบัติมีศรัทธาเชื่อมั่น มีความเพียรพยายาม จิตตั้งมั่น มีความระลึกไม่ลดละ มีปัญญาสอดส่อง ตรวจตรองแก้ไข ไปตามลำดับ ก็จะถึงจุดหมายปลายทาง ได้รับความสงบ ได้รับความสุข ตามเป้าหมายที่เราทั้งหลายได้ตั้งใจไว้ ไม่เป็นสิ่งเหลือวิสัย พระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้านั้น พระองค์สอนพอดีแล้ว แต่เราผู้มาใช้ไม่รู้จักประมาณในการใช้ ไม่รู้จักพอดี ถ้าเรารู้จักมาใช้พอดี ให้เหมาะสมแล้ว ก็ย่อมมีประโยชน์แก่ทุกๆ คน เหมือนเครื่องจักร เครื่องยนต์ นายช่างที่เขาทำพอดีแล้ว ท่อนเหล็กชนิดไหนมันก็หมุนไปได้ เดินไปได้ไม่ว่าท่อนไหน เหมาะสมในตามรูปร่างลักษณะของมันแล้ว มันก็สำเร็จประโยชน์ จะใช้ไปในทางที่กำหนดเวลา ก็ตรงกับเวลา จะใช้ในประเภทไหนๆ ก็ให้เหมาะสม พอดีในประเภทนั้นๆ ก็ได้สำเร็จประโยชน์ ฉันใด การอบรมฝึกฝนจิตใจจะหนาแน่นสักเท่าไรก็ตาม ไม่เหลือวิสัย ที่สติ ปัญญา ศรัทธา ความเพียรพยายามของเรา ที่จะไม่ได้ เพราะมีผู้ทำได้แล้ว เราก็ต้องทำได้เช่นเดียวกัน กิเลส มันไม่ใช่ว่ามันฉลาดแค่ไหน ลึกลับมาจากไหน มันก็แสดงออกมาในจิตก็มีขึ้นในจิต ไม่ได้มีบนฟ้า บนอากาศที่ไหนที่เราจะไปไม่ถึง มันมีอยู่ในกาย ใจจิตของเรานี้ เมื่อกายมีอยู่ เราก็สามารถที่จะรู้ได้ ถ้าเราศึกษา เมื่อจิตมีอยู่ เราก็สามารถจะรู้ได้
เพราะพระพุทธเจ้านั้น พระองค์ศึกษาแค่นี้เอง พระองค์ไม่ได้เที่ยวไปศึกษาที่ไหน แต่พระองค์ก็สามารถเป็นโลกวิทู พระองค์รู้แจ้งเรื่องโลก พระองค์ไม่ได้แต่งขึ้นยานพาหนะไปเที่ยวประเทศนั้น ประเทศนี้ ไปเที่ยวจักรวาลนั้น ไปเที่ยวจักรวาลนี้ เปล่า พระองค์นั่งอยู่ในที่แห่งเดียวเท่านั้น พระองค์ยังสามารถระลึกทั้งในปัจจุบัน ทั้งอดีต อย่าว่าแต่โลกนี้ บุพเพแต่ชาติปางก่อน ถอยหลังร้อยชาติ อสงไขยชาติ ก็สามารถที่จะรู้ได้ เห็นได้ แม้แต่อนาคตข้างหน้า พระองค์ก็สามารถรู้ได้ตามความเป็นจริง ไม่คลาดเคลื่อน ว่าสัตว์ทั้งหลายเกิดมาทำกรรม กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ประพฤติประกอบไปด้วยความสุจริต มีศีลธรรม มีศรัทธาอันชอบ มีความเพียรอันชอบ เป็นสัมมาทิฏฐิ รู้จักคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ มีความเคารพนบนอบ ในคุณพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ รู้จักคุณบิดามารดา ครูบาอาจารย์ เป็นคนมีกายอันสะอาด มีวาจาสะอาด มีจิตใจสะอาด เมื่อละขันธ์คือ อัตภาพ อันนี้ไปแล้ว ได้ไปสู่สุคติโลกสวรรค์เป็นจำนวนมาก บุคคลผู้มีกายทุจริต วจีทุจริต มโนทุจริต เป็นมิจฉาทิฏฐิ ถือมั่นในมิจฉาทิฏฐิ ไม่เคารพต่อบุคคลที่ควรเคารพ ไม่บูชาต่อบุคคลหรือวัตถุที่ควรบูชา มีความโลภครอบงำ มีความอิจฉาริษยาอยู่ประจำ ในจิตใจอยู่ตลอดเวลา เมื่อละขันธ์แล้ว ไปสู่ทุคตินรก อสูรกาย สัตว์เดียรัจฉาน ตกทุกข์ได้ยาก พระองค์เห็นชัด ที่ตกนรกก็ดี ไปเกิดเป็นสัตว์เดียรัจฉานก็ดี เป็นเปรตก็ดี พระองค์เห็นด้วยธรรมจักษุ ด้วยตาอันสะอาด บริสุทธิ์หมดจด ไม่มีอะไรสงสัย เพราะฉะนั้น พระองค์ไม่ได้เที่ยวที่ไหน พระองค์ก็รู้ในใจนี้เอง เพราะสิ่งเหล่านี้มีขึ้นในใจ เพราะฉะนั้น เราทั้งหลาย ใจนี้ควรฝึก ใจนี้ควรอบรม เมื่อเราอบรมดีแล้ว ประโยชน์สุขมาสู่ตัวของเรา ที่เราทั้งหลาย ได้พยายามตั้งใจอบรม มาตามลำดับ ได้ทำมาแล้ว ควรจะทำต่อไป ถ้าเราทั้งหลาย ทำไม่ลดละ พยายามติดต่อต่อเนื่องกัน จิตใจของเราจะต้องฉลาดแน่นอน เหมือนกับเราพยายามเรียนหนังสือ หรือฝึกหัดวิชาการทำงานทางโลก แรกๆ เราก็ทำอะไรไม่เป็น เมื่อเราฝึกไปๆ แล้ว จิตใจก็ย่อมฉลาด
เพราะฉะนั้น ที่เราได้อัตภาพเป็นมนุษย์ ดีหนักหนาแล้ว มนุษย์เป็นสัตว์ที่ฝึกได้ ที่พูดกันรู้เรื่อง สามารถปฏิบัติได้ พระองค์ก็ได้อัตภาพเป็นมนุษย์ก่อน จึงได้เป็นพระพุทธเจ้า จึงได้เป็นอรหัตอรหันต์ จึงสามารถจะศึกษาปฏิปทา ปฏิบัติให้สิ้นกิเลส แล้วพระองค์สั่งสอนมวลมนุษย์ เป็นผู้จรรโลงพระธรรมคำสั่งสอนของพระองค์ไว้ ก็อยู่ในโลกมนุษย์นี้เอง มนุษย์นี้เองเป็นผู้รับทายาท ศาสนธรรม คำสอนของพระองค์ ไม่ใช่อื่นไกล ก็พวกเรานี้แหละ เป็นมนุษย์ก็พวกเรานี้แหละ ควรฝึกได้ ปฏิบัติได้ ศึกษาได้ พวกเรานี้จะทำให้สงบได้ ให้มีความสุขได้ เมื่อเราทำไม่ดียังทำได้ ทำดีจะทำไม่ได้หรือ เมื่อวุ่นวายก่อกวน มันก็วุ่นวายได้ เราจะสงบไม่ได้หรือ เราจะปฏิบัติให้มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่ไม่ดี พิจารณาให้ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ไม่ดี เพราะสิ่งที่ไม่ดีนั้น อย่าเข้าใจว่ามันมีอุปการคุณ เป็นมิตรแก่เรา เราถือว่าสิ่งที่ไม่ดีนี้เป็นทุกข์ภัยที่เราควรหลีก ควรละ ควรเว้น ตั้งแต่ไหน แต่ไรมา สิ่งที่ไม่ดีเราเรียกว่าอกุศลธรรมก็ดี ไม่ว่าทางทวารไหนก็ตาม เมื่อบังเกิดแล้ว ไม่ใช่เกิดเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุข เกิดเพื่อแผดเผา ให้คนทั้งหลายได้ทุกข์ ได้ความเดือดร้อน ส่วนความดี ทานก็ดี ศีลก็ดี ภาวนาก็ดี เมื่อบังเกิดแล้ว บังเกิดเพื่อความสุข เพื่อประโยชน์เกื้อกูล แก่บุคคลนั้นด้วย เกื้อกูลแก่โลกด้วย
เพราะฉะนั้น การบังเกิดขึ้นของพระพุทธเจ้า การบังเกิดขึ้นของพระธรรม การเกิดขึ้นของพระอริยสงฆ์ จึงเป็นสิ่งที่บังเกิดขึ้น เพื่อประโยชน์ เกื้อกูล ความสุขแก่สาธุชนเวไนยสัตว์ทั้งหลาย
เราทั้งหลาย ที่ได้มาพบ ประสบ ได้ศึกษา ประพฤติ ปฏิบัติ นับว่าเป็นบุญลาภอย่างประเสริฐ ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้เสมอทุกครั้งไป ไม่ใช่ว่ามีทุกแห่งทุกหน มีบางส่วนบางจุดเท่านั้น แล้วก็มีบางคราวเท่านั้น แม้แต่คำว่า พุทโธๆ ไม่ใช่ว่าได้ยินประจำโลก ทุกกาลทุกสมัยเมื่อไหร่ ถ้าพระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสรู้บังเกิดในโลก และวางศาสนาไว้แล้ว แม้แต่พุทโธก็ไม่เคยได้ยิน ธัมโมก็ไม่เคยได้ยิน สังโฆก็ไม่เคยได้ยิน ศีล สมาธิ ปัญญา ก็ไม่เคยได้ยินแล้ว จะปฏิบัติอย่างไร มันก็เหมือนสัตว์ไม่รู้จักอะไรอย่างนั้นน่ะ เพราะสอนกันไม่มีใครจะสอนใคร ไม่มีใครจะบอกใคร เพราะไม่มีใครรู้
ต่อเมื่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ปรากฏขึ้นแล้วในโลก พระธรรมจึงได้ปรากฏ พระสงฆ์ก็ปรากฏ แท้จริงพระธรรมก็มีอยู่ก่อนแล้ว แต่มันยังไม่ปรากฏ เพราะไม่มีผู้ฟื้นฟูขึ้นมาตบแต่ง เอามาใช้ให้เกิดประโยชน์ เพราะฉะนั้น พึงเข้าใจว่า ปัจจุบันที่เราเกิดมานับว่าเป็นผู้มีโชคดี อย่าให้ความดีนี้ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์ แต่ละวันๆ ควรตั้งใจประกอบให้ผ่าน ให้สิ่งที่ผ่านไป ก็ผ่านไปด้วยดี ชีวิตของเราที่ยังเหลืออยู่ก็ให้ได้คุณธรรม คุณสมบัติ ความดีที่เราทำไว้ในใจ ไม่ได้หมดไปด้วย ตามเดือน ปี ตามกาลเวลา เหมือนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้แต่ธาตุขันธ์ กาลเวลาหมดไป นานไป 2,000 กว่าปีแล้ว ความดีที่พระองค์ได้ทำไว้ คือ ศีล สมาธิ ปัญญา ไม่ได้ล่วงไป ไม่ได้หมดไป ยังเหลืออยู่ให้เป็นมรดกตกทอดแก่เราทั้งหลายได้ศึกษาปฏิบัติฝึกหัดอบรม
เพราะเหตุนั้น จึงมั่นใจในความดี ที่เราประพฤติปฏิบัติอยู่ว่า ไม่ได้หมดไปตามกาล ตามเวลา ยิ่งปฏิบัติเห็นสัจจะความจริงเท่าไรแล้ว เป็นสิ่งที่มั่นคง และเป็นสิ่งที่ไม่ตาย เป็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตลอดเวลา ถ้าเรารู้จัก แต่ถ้าเราไม่รู้จักแล้ว ถึงมีอยู่เหมือนกับไม่มี มันก็ไม่เห็น เพราะไม่รู้จัก เพราะฉะนั้น เราทั้งหลายตั้งใจศึกษาของจริงอย่างประเสริฐ ไม่ได้อยู่ที่อื่นไกล อยู่ในใจของเรา ทุกข์ก็เป็นของจริงอย่างประเสริฐ มีอยู่ในตัวของเรานี้แหละ พระพุทธเจ้าไม่ได้รู้ตัวที่ไหน รู้อยู่ที่นี่ ท่านอ่านทุกข์ อ่านสมุทัย ที่มีอยู่ที่นี่ทั้งนั้น เพราะฉะนั้น ถ้าจิตใจของเรา อบรมให้แน่วแน่ผ่องใส ด้วยศรัทธาเลื่อมใส ได้รับความสงบแล้ว เราจะมองเห็นชัด จะรู้ชัด ตามลำดับ ในธรรมที่เราจะต้องรู้ต้องเห็นเป็นประทีปคอยส่องดู สิ่งไหนผิด สิ่งไหนถูก สิ่งไหนควร สิ่งไหนไม่ควร เราก็จะได้หลบหลีก และได้เจริญในสิ่งที่มีประโยชน์ เพราะฉะนั้น ต่อไปนี้ตั้งใจสอดส่อง ธัมมวิจยะ คือ ส่องธรรม ถ้าพูดถึงธรรมแล้ว ก็ต้องพูดถึงใจด้วย เพราะธรรมไม่ได้เกิดนอกใจ มีใจถึงก่อน สำเร็จด้วยใจ เพราะฉะนั้นเราก็ส่องดูใจ เมื่อเราเห็นใจ ก็เห็นธรรม เมื่อเราเห็นธรรมก็เห็นใจอยู่ในที่นั้น เพราะฉะนั้น เราต้องพยายามระลึก เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งละเอียด ถ้าเราไม่ระลึกไว้ เราก็ไม่เห็น ถึงมีอยู่ก็ไม่เห็น เพราะฉะนั้น จะเห็นได้ ต้องอาศัยความระลึกขึ้นมา จะเป็นพุทโธๆ เราก็ระลึกรู้อยู่ตามลำดับ สติก็ปรากฏขึ้นมา สุข ทุกข์ ที่มีอยู่มันเปลี่ยนแปลงอย่างไร เราก็จะได้รู้ อารมณ์หยาบ ละเอียด มีอยู่ในจิตใจ เราก็จะได้รู้ จิตใจค่อยสงบ ละเอียด สบาย ตามลำดับ เราก็จะได้รู้ความสบาย จะได้เห็นความสบาย ชัดขึ้นในจิตใจของเรา เราก็จะได้เป็นเครื่องเปรียบเทียบได้ว่า เมื่อจิตของเรา ที่ยังไม่ได้ปฏิบัติเป็นอย่างไร เมื่อเราระลึกพุทโธๆ ไปแล้ว ความรู้สึกเป็นอย่างไรนั้น แน่นอน จิตใจของเราจะต้องละเอียด จะต้องเบา จะต้องสบายกว่าที่เราปล่อยจิตให้มัวเมา เลินเล่อไปในเรื่องอื่น เรามีความรู้ตัวมากขึ้น มีความเห็นชัดในส่วนผิด ในส่วนถูก ก็มีความเห็นชัดขึ้น เกิดความเบื่อหน่ายในสิ่งที่ผิด มีศรัทธาที่จะปล่อย ที่จะวาง ที่จะละ ในส่วนดีก็มีศรัทธาที่จะเจริญ ที่จะเพียรพยายามเจริญขึ้นมา
เพราะฉะนั้น ขอให้เราทั้งหลาย พยายามตั้งใจ ต่อไปนี้จะหยุดการอธิบาย เพื่อให้เราทั้งหลายได้ส่องธัมมวิจยะ ส่องดูธรรมของเรา พุทโธๆ รักษาอยู่อย่างนั้นให้พอดี พองาม คำว่า "พอดี" เราก็รู้จักแต่งให้มันพอดีในใจของเรา ให้มันสงบ ให้มันเบา มันสบาย ตามลำดับ อย่าให้มันเกิน ส่วนเกินส่วนไหน เราก็เอาออก เราไม่เอา ให้เหลือแต่พอดี ที่มันเกิดความสบายขึ้นมา เกิดความสงบขึ้นมา ถ้ามันจะง่วง มันไม่พอดีแล้วนะ มันโน้ม มันหนัก ไปทางขี้เกียจ ไม่สนใจจะทอดธุระ เราก็สร้างความขยัน เอาใจใส่ขึ้นมา ตั้งมั่นขึ้นมา ถ้ามันจะฟุ้งซ่าน มันก็ไม่พอดีอีกแหละ เพราะฉะนั้นเราก็พยายามรู้ตัวให้มาก ให้รู้สึกอยู่โดยเฉพาะภายใน ให้รวมเข้ามา โอปนยิกธรรม คือ น้อมเข้ามาให้มาก อยู่เฉพาะในใจของเรา สอดส่อง เพ่งเล็ง ตั้งจุดลงตรงนั้น รักษาให้พอดีๆ แม้แต่ลมหายใจก็พอดี ความรู้สึกก็พอดี ถ้าเราทำความพอดีไว้ในใจได้แล้ว ใจก็จะรู้สึกเบา รู้สึกสบาย ละเอียด สงบ ไปตามลำดับ เอ้า! ต่อไปนี้ ตั้งใจให้พอดี

คัดจากหนังสือ "ธรรมลังการ" พิมพ์เนื่องในโอกาสหลวงปู่เจริญอายูครบ ๘๑ ปี เมื่อวันที่ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๔๓

พระราชวังสนามจันทร์

พระราชวังสนามจันทร์ ( Sanam Chandra Palace )
พระราชวังสนามจันทร์ ตั้งอยู่ที่จังหวัดนครปฐม ห่างจากกรุเทพฯ ลงไปทางใต้ 56 กิโลเมตร
บริเวณที่เป็นพระราชวังสนามจันทร์ อยู่ห่างจากองค์พระปฐมเจดีย์ไปทางตะวันตก
ประมาณ 1 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในอาณาบริเวณซึ่งเดิมเรียกว่าเนินประสาท
สันนิฐานว่าเดิมคงเคยเป็นพระราชวังของกษัตริย์ในสมัยโบราณ
ใกล้กับเนินปราสาทมีสระน้ำใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเรียกขานกันมาแต่
เดิมว่าสระน้ำจันทร์ (ปัจจุบันชาวบ้านเรียกสระบัว) อยู่หน้าโบสถ์พราหมณ์
ครั้นต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ครั้งยัง
ดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ มีพระราชประสงค์ที่จะสร้าง
พระราชวังที่ประทับขึ้น ณ เมืองนครปฐม สำหรับเป็นที่ประทับ
แปรพระราชฐานในโอกาสเสด็จฯ มาสักการะองค์พระปฐมเจดีย์
และเพื่อประทับพักผ่อนพระราชอิริยาบถทรงเลือกจังหวัดนครปฐม
ด้วยเหตุที่ทรงคุ้นเคยกับภูมอประเทศของเมืองนี้ ทรงเห็นว่าบริเวณ
เนินปราสาทนั้นเป็นทำเลที่เหมาะ จึงทรงขอซื้อที่ดินจากราษฏรที่อยู่รอบ ๆ
เนินปราสาท เพื่อจัดสร้างพระราชวังขึ้น รวมเนื้อที่ทั้งสิน 888 ไร่ 3 งาน 24 วา
แล้วทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หลวงพิทักษ์มานพ ซึ่งต่อมาได้เลื่อนยศเป็น
พระยาวิศุกรรมศิลป์ประสิทธิ (น้อย ศิลป์) เป็นผู้ออกแบบและดำเนินก่อสร้าง
พระราชวังแห่งนี้ขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช 2450 ซึ่งตรงกับปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จ
พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 การก่อสร้าง พระที่นั่ง และพระตำหนักต่าง ๆ
ได้ดำเนินการติดต่อกันนาน 4 ปี จึงแล้วเสร็จในปีพุทธศักราช 2454
พระบาทสมเด็จมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 พระราชทานนามว่า
“พระราชวังสนามจันทร์”

เปิดให้เข้าชมเวลา : 9.00 น. - 16.00 น.
ปิดขายบัตรเวลา : 15.30 น.
การแสดง : แสดงนาฏศิลป์ไทย เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์
วันละ 2 รอบ เวลา 11.00 น. และเวลา 14.00 น.
โทร . 0-3424-4236-7 แฟ็กซ์ . 0-3424-4235
( โปรดแต่งกายสุภาพ )

IMG_3302.JPG IMG_3306.JPG IMG_3307.JPG IMG_3313.JPG IMG_3316.JPG IMG_3318.JPG
IMG_3320.JPG IMG_3322.JPG IMG_3328.JPG IMG_3334.JPG IMG_3338.JPG IMG_3343.JPG
IMG_3381.JPG IMG_3384.JPG IMG_3387.JPG

คู่มือทำความดี

หน้า 1
น. พึ่งพระธรรม


           คนดี เป็นทรัพยากรบุคคลที่มีค่าของสังคม ดังนั้นทุกคนจึงอยากจะเป็นคนดี มีเยาวชนของชาติเป็นจำนวนมากอยากจะทำความดี แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นทำความดีอย่างไร จะรอให้คนทำของตกแล้วเก็บไปคืนเจ้าของรึก็นานๆ จะมีสักรายหนึ่ง

           ใครๆ ก็อยากจะเป็นคนดีด้วยกันทั้งนั้นเพราะเมื่อเป็นคนดีแล้ว ก็จะได้ผลตอบแทน เช่น

           1. อยากจะอยู่ที่ไหน ก็อยู่ได้สบาย เพราะมีคนอยากให้อยู่

           2. อยากจะไปไหน ก็ไปได้สะดวก เพราะมีคนอยากให้ไป

           3. อยากจะทำอะไร ก็ทำสำเร็จ เพราะมีคนอยากช่วยเหลือ

           แต่ก็มีเพียงบางคนเท่านั้นที่เป็นคนดีได้ เยาวชนส่วนใหญ่ถึงแม้อยากจะเป็นคนดี สักเท่าใดก็เป็นไปได้ เพราะเหตุว่า มีการเริ่มต้นที่ไม่ถูกและไม่ทราบว่าจุดเริ่มต้นของการเป็นคนดีควรเริ่มต้นที่ตรงไหน

           การจะเป็นคนดีได้สำเร็จ จะต้องเริ่มต้นที่การเป็น "ลูกดี" ถ้าเป็นลูกที่ดีได้ก็เป็นคนดีสำเร็จ ถ้าเป็นลูกดีไม่ได้ ก็เป็นคนดีไม่สำเร็จ

           ฉะนั้น คนจะดีจึงต้องเริ่มต้นที่การเป็นคนดี คุณสมบัติของลูกดี มี 2 ประการ คือ

           1. เห็นคุณค่าและความสำเร็จของพ่อแม่

           2. ปฏิบัติตอบต่อพ่อแม่ด้วยความกตัญญูกกเวที

           ลูกทุกคนโปรดทราบเถิดว่า ไม่มีใครในโลกนี้ จะมีคุณค่าต่อเราเท่าพ่อและแม่ เพราะท่านให้สิ่งที่คนทั้งหลายให้แก่เราไม่ได้ คือ

           1. ให้ความมีชีวิตแก่เรา

           2. ให้ความเมตตากรุณาอย่างสุดซึ้ง ไม่มีวันสิ้นสุด ในยามที่เราผิดหวังหรือมีทุกข์

           3. ให้ความยินดีจากใจจริง เมื่อคราวที่เราได้ดีมีสุข

           4. ให้ความรักจริง จริงใจแก่ลูก ๆ ทุกคน

           จริงอยู่คนรักเรามีมากมาย แต่ความรักของคนทั้งหลายเหล่านั้น รักเพราะเขาต้องการสิ่งตอบแทนจากเรา ถ้าเขาต้องการจากเรามาก เขาก็รักเรามาก ถ้าเขาต้องการจากเราน้อย ก็รักเราน้อย ถ้าเขาหมดความต้องการ เขาก็หมดรักเรา ความรักจากคนอื่นจึงมีได้หมดได้มากหรือน้อยตามกำลังแห่งความต้องการของเขา

           แต่ความรักของพ่อแม่เป็นรักแท้ ไม่ได้รักเพราะต้องการสิ่งใดจากเรา ท่านรักเราเพื่อความสำเร็จของเรา อันเป็นความปรารถนาสูงสุดของท่าน

           ในเวลาที่เราตกระกำลำบาก อาจจะมีหลายคนมาแสดงความเสียใจกับเราหรือมาปลอบเรา บางคนก็ทำโดยมารยาท หรือธรรมเนียมประเพณีเท่านั้น ใจของเขาอาจจะสมน้ำหน้าเราก็ได้

           แต่คนที่จริงใจ ไม่ทอดทิ้ง ติดตามเราไปได้ทุกแห่งหน จะลำบากยากแค้นประการใด ก็ทนได้ จะหมดเปลืองเท่าใดก็ยอมได้ มีเฉพาะพ่อกับแม่ของเราเท่านั้นที่ไม่มีวันทอดทิ้งเรา

           ในเวลาที่เราได้ดี ประสบความสำเร็จมีความสุขความเจริญ อาจมีคนมากมายมาดีใจกับเรา

           บางคนก็ดีใจเพราะคิดว่า เขาอาจจะได้ส่วนแบ่งจากความสำเร็จของเราบ้าง หรือบางคนมาแสดงความยินดี แต่อาจจะมีความริษยาปนอยู่บ้างก็ได้

           แต่คนที่ดีใจจริง ๆ ดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไดก็คือ พ่อกับแม่ของเรานั่นเอง

           พ่อกับแม่ดีใจ เพราะความมุ่งหมายของท่านต้องการเห็นเราเป็นเช่นนี้มานานแล้ว

           นี่คือข้อเท็จจริงที่ลูกทุกคนได้รับจากพ่อแม่ เพราะฉะนั้น พ่อแม่จึงเป็นคนประเสริฐของลูกทั้งหลาย

           การคิดถึงคุณค่าและความสำคัญของ พ่อแม่ดังกล่าวมานี้ ย่อมเป็น "เชื้อแห่งความดี" ของชีวิต และเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็น "คนดี"

           ดังนั้น สิ่งที่ลูกดี ควรประพฤติปฏิบัติตอบแทนคุณของท่านก็คือ

           1. ท่านเลี้ยงเรามาแล้ว เลี้ยงท่านตอบ
           ให้ความสุขกายสบายใจแก่ท่าน แม้เป็นลุกยังเล็กอยู่ในวัยเป็นนักเรียน นักศึกษาอยู่ก็สามารถเลี้ยงดูน้ำใจของท่านได้ อย่าให้ท่านทุกข์ใจ เสียใจ กลุ้มใจ เพราะการกระทำของเรา

           2. ช่วยเหลือในกิจการงานของท่าน
           โดยการปฏิบัติการทำงานตามที่ท่านใช้ให้ทำ การแบ่งเบาภารกิจของท่าน ด้วยการรับงานซึ่งเป็นภาระอันหนักของท่านไปทำ เป็นต้น

           3. ดำรงวงศ์สกุล
           สกุลนั้นมีบุคคลเกี่ยวข้องอยู่เป็นอันมาก บุตรธิดาแห่งสกุลใด เมื่อเกิดมาร่วมวงศ์สกุลกับบุคคลอื่นจะต้องมีความสำนึกรับผิดชอบต่อสกุลวงศ์ แม้ตระกูลจะเสื่อมทรามตกต่ำลงไป ก็ต้องไม่ใช่เกิดจากการกระทำของตน ฉะนั้น บุตรธิดาที่พึงปรารถนาก็คือ บุตรธิดาที่ดำรงวงศ์สกุล กับบุตรธิดาที่เชิดชูวงศ์สกุลทำสกุลให้สูงขึ้น ดำรงวงศ์สกุลก็คือ การรักษาสิ่งที่ดีงามต่าง ๆ ของสกุลเอาไว้ไม่ให้เสื่อมในยุคในสมัยของตน

           4. ประพฤติตนให้เป็นคนเหมาะควรแก่การไว้เนื้อเชื่อใจของพ่อแม่ ที่จะรับทรัพย์มรดกสืบต่อวงศ์สกุลไปได้
           ให้พ่อแม่มีความมั่งใจว่า แม้ท่านจะตายไปแล้ว ฐานะของสกุลก็คงไม่ตกต่ำ ลูกสามารถรักษาไว้ได้

           5. เมื่อบิดามารดาตายจากไป ก็ทำบุญอุทิศส่วนกุศลส่งไปให้
           เป็นการแสดงออกซึ่งความกตัญญูกตเวทีต่อท่านผู้เป็นบิดามารดา ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงว่าเป็นการบูชาต่อความดีของมารดาบิดา เป็นการสะสมบุญให้เพิ่มพูนขึ้นมาอีกเป็นอันมาก ฉะนั้นหน้าที่เหล่านี้จึงเป็นหน้าที่โดยกำเนิดของทุกชีวิตที่เกิดมาในโลกนี้ ถ้าละเลยหรือไม่ประพฤติปฏิบัติก็ได้ชื่อว่าเป็นคนอกตัญญูต่อหน้าที่ พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ว่า

           คนดีทำความดีได้ง่าย แต่ทำความชั่วได้ยาก
           คนชั่วทำความชั่วได้ง่าย แต่กลับทำความดีได้ยาก

           คน กับ มนุษย์ นั้นต่างกัน
           มนุษย์ คือ สัตว์โลกที่มีจิตใจสูง มีเหตุผล มีศีลธรรม
           ส่วนคน คือ สัตว์โลกที่มีจิตใจต่ำ ไม่มีศีลธรรม ไม่มีเหตุผล

           คำว่า มนุษยธรรม จึงแปลว่า ธรรมะที่ทำคนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เมื่อพัฒนาจิตใจจากคนขึ้นมาเป็นมนุษย์ได้ก็คือการเป็นคนดีนั่นเอง

 
คลิกต่อหน้า 1l 2 l 3
 
 
 

                                                     

        ทะเบียนพาณิชย์อีเลคทรอนิคส์ เลขที่  3500700033173   www.tmd.go.th       www.weredhome.com/       http://www.rakdang.com/     www.watchomlhiri.com   http://thaitvnews2.blogspot.com/2011/05/blog-post_6097.html       

Copyright (c) 2009 by dcmbusiness.com              084-150-7209 , 086-428-8613     vitcm1@gmail.com